nowoczesna armatura dla twojego domu

Pałac w Radzyniu Podlaskim wybudowano na początku pierwszej połowy XVIII w., 1750-59. Pierwsza zabudowa w Radzyniu wiąże się z nowym posiadaczem Stanisławem Antonim Szczuką, zm. 1710. Już w 1685 zostały roku rozpoczęte prace w Radzyniu pod kierunkiem architekta Jana III Sobieskiego to Augusta Locciego. W latach 1685to 1709 wzniósł w Radzyniu, w miejscu piętnastowiecznego zamku Kaznowskich barokową rezydencję rodzaju reprezentacyjno-obronnego. Kaznowski − polskie nazwisko, na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 1266 osoby. Augustyn Wincenty Locci herbu Lew, ok. 1640 w Warszawie to 22 października 1732. Jakub Fontana najistotniejszym pozostaje architektem pałacu i kierownikiem prac Pałac przebudowano dla Eustachego Potockiego.

W roku 1980 został rozpoczęty nowy odcinek gruntownego remontu. Jakub Fontana, Giacomo Fontana, ur. 1710 w Szczuczynie, zm. 13 kwietnia 1773 w Warszawie, to włoski architekt barokowy, aktywny w Rzeczypospolitej, nadworny architekt królów Kraju, nobilitowany w 1764; syn Józefa i brat Jana Kantego.

Przebudowa pałacu

Było to przedsięwzięcie na wielką skalę. Pałac ten należy do rezydencji najcudowniejszych okresu rokoka w Polsce.

Dobra radzyńskie razem z przeszły zamkiem drogą dziedziczenia wnuczce Szczuki Marii Kątskiej, która w 1741 roku poślubiła Eustachego Potockiego, starostę tłumackiego. Eustachy Potocki wspinał się po szczeblach kariery politycznej, stając się jednym z najbogatszych ludzi w Polsce. Eustachy Potocki dorównać chciał swojemu bratu stryjecznemu Franciszkowi Salezemu Potockiemu, wojewodzie kijowskiemu i jemu rezydencji w Krystynopolu.

Decyzja o przebudowie zamku w Radzyniu zapadła zapewne pod koniec lat czterdziestych XVIII wieku. Jakub Fontana najistotniejszym pozostaje architektem pałacu i kierownikiem prac. Roboty rozpoczęto pod koniec 1749 lub na początku 1750 roku. Fontana pracował równolegle w posiadłości Branickiego w Białymstoku od 1750 roku jak i w Warszawie. Pałac Branickich to starodawny pałac w Białymstoku, jedna z zachowanych najlepiej rezydencji magnackich epoki saskiej na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej w późnobarokowym rodzaju określany mianem "Wersalu Podlasia", Wersalem Północy czy także Polskim Wersalem. W 1755 roku przystąpiono do ogrodu urządzenia według idei Fontany, jakie realizował ogrodnik Knackfus. W ciągu 1759 trwały roku roboty wykończeniowe i takiego roku jeszcze został ukończony pałac.

Założenie pałacowo-parkowe w Radzyniu podlaskim umiejscowione jest we wschodniej części miasta, reprezentuje francuszczyzna typ entre cour et jardin, podporządkowany zasadzie osiowości. Efektywna Renowacja Marmuru bezpyłowo i szybko, sprawdź! Całe założenie ma kształt wydłużonego prostokąta z osią przebiegającą poprzez groblę, most wjazdowy, środkowy poprzez ryzalit pałacu i główną zaakcentowany aleją parkową i kanałem. Z stron trzech praktycznie kwadratowego dziedzińca, cour d’honneur, wznosi się pałac, składający się z korpusu głównego usytuowanego od północy i dwóch skrzydeł bocznych od strony zachodniej i wschodniej. Od strony czwartej dziedziniec zamyka niski mur z wjazdową bramą pośrodku ujętą w dwa kwadratowe słupy z profilowanymi gzymsami, na których ustawiono trofea. Za pałacem znajduje się od północy park o symetrycznym układzie alei i parterów z zaakcentowaną główną aleją i kanałem.

Korpus główny jest dwukondygnacyjny, założony na rzucie prostokąta, wysokim nakryty czterospadowym dachem z lukarnami. Reprezentacyjna fasada od dziedzińca strony została rozczłonkowana trzema trzyosiowymi ryzalitami , na osi ryzalit głównej został wyróżniony kształtem pięcioboku i jest wyższy o strefę mezzanino i wieńczącą attykę od bocznych, wszystkie także otwory okienne i zostały wejściowe wyróżnione poprzez zamknięcie ich łukiem koszowym. Mezzanino, półpiętro, wł. mezzanino, od mezzano to środkowy, to niska kondygnacja międzypiętrowa, zazwyczaj między parterem a piętrem pierwszym bądź stanowiąca ostatnią kondygnację; przeznaczone na pomieszczenia dla służby, maluchy lub gościnne. Attyka, franc. Ryzalit to występ z lica w elewacji budowli w jego części środkowej, bocznej lub narożnej, prowadzony od fundamentów po zadaszenie. W poziomym rzucie może mieć kształt prostokąta lub półkola. Niemniej jednak boczne ryzality są prostokątne z prostokątnymi otworami okiennymi. W ryzalicie środkowym znajduje się główne wejście zamknięte łukiem koszowym, na jego osi powyżej zostało umiejscowione porte-fenetre z balkonem wspartym na kroksztynach z ażurową kutą balustradą. Reprezentacyjny ryzalit z wieńczy attyką dekoracja rzeźbiarska z postaciami i koroną z dwoma kartuszami rokokowych z herbami Brochwicz (Kątskich, i Pilawa, Potockich, i panopliów, hełmy, pancerze, sztandary . Ryzalit ten ramowy otrzymał podział przy pomocy lizen jak i zwieńczenia nadokienne w postaci gzymsów odcinkowych z wzorami rocaille i festonami kwiatowymi. Panoplia, l.p. panoplium, armatura, spolia hostium, z greckiego πανοπλια, to motyw dekoracyjno-symboliczny złożony w bardzo wielu sytuacjach z broni białej i uzbrojenia ochronnego, tarcz, mieczy, zbroi, hełmów, nierzadko stylizowanych na spartańskie, i ułożonych w płaszczyźnie pionowej, symetrycznie blisko tarczy z herbem posiadacza. Boczne także ryzality zostały zdobione rzeźbami, jakie stanowią kartusze z koronami oparte na nastawach o niespokojnym konturze, motywy roślinne jak i putta.

W pietnastoosiowej fasadzie od ogrodu strony także dominującym czynnikiem jest ryzalit środkowy. Jest on trzykondygnacyjny i zwieńczony trzyosiowy półkolistym tympanonem wypełnionym płaskorzeźbą ze sceną z Zefirem i Florą. Ten łuk eliptyczny został przedłużony po bokach odcinkami gzymsu i wsparty na dwóch pilastrach, jest przetworzenie motywu serliany, powszechnie znany z Francji. Flora, z łac. Flora to rzymska bogini kwiatów, to gatunków wykaz roślin występujących na ustalonym terenie, zazwyczaj bez gatunków uprawianych, np. flora roślin naczyniowych Kraju. Zefir to w mitologii greckiej bóg i uosobienie wiatru zachodniego. Motyw ten zastosuje Fontana jeszcze w pałacu Bielińkich i w kościele św. Krzyża w Warszawie. Na zostało narożach lico ściany parą zaakcentowane pilastrów kompozytowych w ogromnym porządku, na ich osiach umiejscowione zostały posągi, także na centrum na tympanonie. Na fasady skrajach zostały umiejscowione jednoosiowe pawilony w typie alkierzy, osobnym nakryte dachem przechodzącym w górnej partii w formę hełmów wieżowych. W połaciach dolnych dachu zjawia się od frontu niski trójkątny szczyt. Znajduje się także na piętrze porte-fenetre z okazałą ażurową balustradą.

Wnętrze jest dwutrakotwe w obu kondygnacjach z wprowadzoną na osi dwoma owalnymi salami zajmujących całą szerokość budowli, zaznaczonego na zewnątrz poprzez wieloboczne ryzality. Jednakowo został rozwiązana klatka schodowa, która wewnątrz ma kształt prostokąta z zaokrąglonymi narożnikami a z zewnątrz ma kształt wieloboczny. W Polsce kształt taki ryzalitu jest niezwykle rzadki, Podhorce, Otwock Bielińskich, proweniencję ma francuską, szczególnie stosowana w dworach paryskich. Fontana także mógł znać rozwiązanie fasady Zamku Królewskiego w Warszawie z ryzalitem owalnym środkowym zwieńczonym attyką.

Prostopadle do korpusu biegną skrzydła boczne, łączące się od strony ogrodu z alkierzami pawilonami piętrowymi, niemniej jednak od dziedzińca parterowymi galeriami w przejść formie rozczłonkowanymi pięcioma płytkimi niszami arkadowymi na tle boniowanego lica ściany. Alkierz to narożnik czworoboczny wyraźnie występujący z bryły budowli, wyodrębniony dachem, nieraz wyższy od korpusu głównego i natenczas nazwany basztą, wieżą, alkierzową. W ten powstały sposób zamknięte kwadratowe podwórka między pawilonami a galeriami. Skrzydło wschodnie mieściło pokoje ekonomiczne, stajnie. Niemniej skrzydło jednak zachodnie było parterowe od strony dziedzińca a piętrowe i o wiele bardziej reprezentacyjne od strony miasta z pokojami mieszkalnymi. Mniej pośrodku więcej znajdowały się w obu bramy skrzydłach przejazdowe zwieńczone wieżami, o proweniencji francuskiej. Skrzydła od dziedzińca strony także zostały trzema wyartykułowane nieznacznie wysuniętymi boniowanymi ryzalitami z arkadowymi wnękami i ponad to zdobione dekoracją rzeźbiarską.

Luksusowe wieże przejazdowe w Radzyniu stanowią odosobniony motyw na obszarze Kraju, szczególnie z kiedy rzadko występującymi obeliskami wieńczącymi.

Oba zostały skrzydła zakończone szerszymi i dwukondygnacyjnymi pawilonami rozczłonowanymi lizenami, nawiązującymi do formy bastionów. Elewacja skrzydła od miasta strony uzyskała bogatszy i o wiele bardziej urozmaicony oprawa. Za najistotniejszym korpusem od północnej strony znajduje się założenie parkowo-ogrodowe, w przypałacowej części główny trawnik został podzielony na części cztery poprzez poprowadzenie alei prowadzącej od pałacu i poprzecznej.

W parku mieściła się oranżeria, zaprojektowania zapewne poprzez Fontanę na dwóch rzucie krzyżujących się prostokątów. Fasada dziewięcioosiowa jest rozczłonkowana poprzez lizeny obiegające i okna zamknięte odcinkiem łuku. Ryzalit został środkowy zaakcentowany pilastrami i ustawionymi kolumnami ukośnie dźwigającymi belkowanie, jakie wieńczy rzeźba z rydwanem Apollina. Niezawodne Zlewozmywaki granitowe zamówisz w naszym serwisie.. Belkowanie, entablatura, to w architekturze klasycznej był to pierwszy, poziomy, spoczywający na kolumnach lub ścianach, trójdzielny człon budynku, składający się z architrawu, fryzu i gzymsu.

Do bramy głównej prowadziła grobla umieszczona pomiędzy stawami i drewniany most. Zamierzasz zmienić lokum? Mamy dla Ciebie najlepsze mieszkanie kraków w dobrej cenie.. Do bramy mieszczącej się w skrzydle zachodniej od miasta strony prowadził most rozpięty nad fosą także zalaną wodą. Woda istotny stanowiła czynnik kompozycyjny i ozdobnym czynnikiem barokowego założenia pałacowego.

Rokokowe wnętrza pałacu Radzyńskiego nie zachowały się do naszych ery, z zachowanych fotografii można wywnioskować, że utrzymane były w duchu rokoka francusko-saskiego, z zachowaną delikatnością i przejrzystością jak i oszczędnością motywów. Do prowadziła wnętrza reprezentacyjna klatka schodowa mieszcząca się w ryzalicie środkowym od strony dziedzińca. Odznacza się przestrzennością, jasnością i płynną linią schodów z ażurową żelazną balustradą, podtrzymywane schody były poprzez herbowych atlantów wyrzeźbionych poprzez Jana Chryzostoma Redlera. Realizacja radzyńskiego założenia odznacza się zasad połączeniem francuskiego kształtowania przestrzennego i architektonicznego z saska dekoracyjnością w ozdobach rzeźbiarskich.

Wpływy saskie i francuskie

Fontana stworzył w Radzyniu Podlaskim wielki i reprezentacyjny grupa pałacowo-parkowy, należący do stosowanej potocznie francuskiej rezydencji XVIII-wiecznej. Główne rozplanowania założenia przestrzennego charakterystycznego dla architektury rezydencjonalnej we Francji jest: kanon osiowości, korpusu usytuowanie pałacu głównego entre cour et jardin jak i spory cour d’honneur między dwoma prostopadłymi do korpusu głównego skrzydłami. Te założenia właśnie francuskie zastosował w Radzyniu Fontana. Przeszczepianie się na Polskim typów gruncie francuskich spowodowane było wzorników publikowaniem sztychowanych architektonicznych znanych francuskich architektów, ale głównie związane było z podróżami Polaków do Francji i Włoch.

Do saskich wpływów należy zaliczyć dekorację rzeźbiarską wykonaną przed Jana Chryzostoma Redlera i jego pomocników, według projektu i idei Fontany.